Projektowanie generatywne UI brzmi jak skrót do gotowego interfejsu, ale w praktyce działa inaczej: AI tworzy warianty, a człowiek nadaje im sens i jakość. To podejście potrafi przyspieszyć start projektu, porównanie kilku układów i składanie lepszego layoutu bez godzin klikania. Jednocześnie łatwo tu wpaść w pułapkę „ładnych ekranów”, które nie działają w realnym użyciu. Poniżej jest konkretny proces, jak korzystać z generowania UI, jak je oceniać i jak wdrażać bez chaosu, a jeśli potrzebne jest dopięcie projektu pod stronę i wdrożenie, warto zajrzeć na Click Made.
Projektowanie generatywne UI polega na tym, że AI tworzy wiele wariantów interfejsu na podstawie celu, ograniczeń i stylu, a projektant wybiera i dopracowuje najlepszą wersję. Największą wartość daje w szybkim generowaniu wersji layoutu, ekranów onboardingowych, formularzy i dashboardów. Kluczowe są ograniczenia: siatka, typografia, komponenty, hierarchia i dostępność, ponieważ bez tego AI generuje „ładne obrazki”, a nie używalny UI. Jakość ocenia się checklistą: czytelność, spójność, UX, dostępność, responsywność i zgodność z celem ekranu. Najczęstszy błąd to wdrażanie wygenerowanego interfejsu bez design systemu i bez ręcznej korekty.
Projektowanie generatywne UI to podejście, w którym AI tworzy wiele wariantów układu, komponentów i hierarchii informacji na podstawie celu ekranu i ograniczeń. W praktyce AI nie „projektuje produktu”, tylko generuje propozycje układów, które trzeba selekcjonować, poprawiać i dopasowywać do użytkownika. To jest narzędzie do eksploracji, a nie magiczny przycisk „zrób mi aplikację”.
Projektowanie generatywne UI to automatyczne generowanie wielu wariantów interfejsu na podstawie reguł i ograniczeń, zamiast ręcznego rysowania jednej wersji od zera.
Projektowanie generatywne UI vs klasyczne projektowanie (z wnioskiem):
sprawdź: UX i UI w erze AI: narzędzia, proces i czynnik ludzki
Projektowanie generatywne UI ma sens wtedy, gdy liczy się szybkie porównanie układów i znalezienie najlepszego sposobu prowadzenia użytkownika do celu. Natomiast jest stratą czasu, gdy ekran ma dużo stanów, wyjątków i logiki biznesowej, bo AI zwykle nie „domyśla” się procesów. Najlepsze wyniki są wtedy, gdy cel jest prosty, a ograniczenia jasno ustawione.
Najczęstsze sytuacje, w których generatywne UI działa dobrze:
Najczęstsze sytuacje, w których AI zawodzi:
sprawdź: Responsywność stron firmowych – co to znaczy i jak to sprawdzić?
Wdrożenie projektowania generatywnego UI to pętla: cel -> ograniczenia -> warianty -> selekcja -> dopracowanie -> test. Dzięki temu AI robi to, co potrafi najlepiej, czyli generuje opcje, a człowiek podejmuje decyzje i trzyma jakość. Jeśli na wejściu nie ma ograniczeń, na wyjściu najczęściej jest losowy styl i przypadkowa hierarchia.
Najpierw trzeba jasno powiedzieć, po co jest ekran i co użytkownik ma zrobić. Dzięki temu generatywne UI dostaje kierunek, zamiast „robić ładnie”. Dobrą praktyką jest jedna dominanta, czyli jedna główna akcja.
Przykład: ekran cennika ma doprowadzić do kliknięcia „Kup teraz” i zrozumienia różnic między planami.
Ograniczenia są ważniejsze niż sam prompt, ponieważ wyznaczają granice jakości. W praktyce to one decydują, czy wynik wygląda jak UI, czy jak grafika. Ograniczenia mogą dotyczyć siatki, typografii, komponentów i liczby sekcji.
Minimalny zestaw ograniczeń:
Największa korzyść z generowania UI jest wtedy, gdy selekcja jest szybka. Dlatego od razu wyrzuca się układy, które nie mają hierarchii, są przeładowane lub nie prowadzą do celu. Zostają 2–3 wersje, które można złożyć w finalny ekran.
Szybka zasada: jeśli po 3 sekundach nie widać, co jest najważniejsze, wariant odpada.
W praktyce najlepszy finalny interfejs nie jest jednym wariantem AI, tylko połączeniem kilku. Jeden wariant może mieć świetny hero, drugi dobry układ kart, trzeci lepszą sekcję FAQ. Dopiero z tego powstaje sensowny UI.
Na końcu generatywne UI trzeba doprowadzić do spójności: komponenty, spacing, style tekstu i stany. Dzięki temu projekt da się wdrożyć, a nie tylko oglądać w makiecie. Jeśli projekt ma działać na mobile, test układu jest obowiązkowy od razu.
Dobre prompty do generatywnego UI brzmią jak krótki brief, a nie jak prośba o „ładny projekt”. AI potrzebuje roli użytkownika, celu ekranu, listy elementów i zakazów. Co ważne, constraints muszą być konkretne, bo inaczej wynik będzie przypadkowy.
Mini-procedura „prompt, który działa”:
Przykład promptu:
„Zaprojektuj ekran rejestracji dla aplikacji finansowej B2B. Cel: szybkie założenie konta. Elementy: nagłówek, 3 pola, 1 CTA główne, link do logowania, komunikat o bezpieczeństwie. Styl: minimalistyczny, nowoczesny. Ograniczenia: duże odstępy, czytelne etykiety pól, wysoki kontrast, bez ilustracji.”
Ocena generatywnego UI powinna być jak ocena prototypu, a nie jak ocena grafiki. Najpierw liczy się hierarchia i cel, później użyteczność, a dopiero na końcu estetyka. Dzięki checklistom decyzje są szybsze, a ryzyko wdrożenia „ładnego błędu” spada.
Checklista oceny interfejsu:
Jeśli dostępność ma być dopięta profesjonalnie, warto trzymać się zasad WCAG: https://www.w3.org/WAI/standards-guidelines/wcag/
sprawdź: Użyteczny formularz kontaktowy – jak zwiększyć konwersję?
Najczęstsze błędy w projektowaniu generatywnym UI wynikają z tego, że AI traktowane jest jak projektant, a nie narzędzie do wariantów. W efekcie powstaje UI, które wygląda dobrze na screenie, ale przegrywa w realnym użyciu. Co gorsza, poprawki wychodzą dopiero po wdrożeniu, więc są droższe.
Błędy i konsekwencje:
Jeśli interfejs ma finalnie trafić do wdrożenia jako strona lub produkt, można zlecić dopięcie całości w Click Made, zamiast poprawiać „po fakcie”.
sprawdź: Czego nie robić przy projektowaniu strony firmowej – 7 najczęstszych błędów
Projektowanie generatywne UI najlepiej widać na konkretnych zastosowaniach, ponieważ wtedy od razu wiadomo, co AI realnie skraca. Najczęściej nie chodzi o tworzenie całej aplikacji, tylko o przyspieszenie etapu układania ekranów. Dzięki temu zespół szybciej dochodzi do decyzji, a projektant wybiera najlepszy kierunek.
sprawdź: Skuteczna strona internetowa – jak zaprojektować żeby działała?
Żeby projektowanie generatywne UI nie zamieniło się w produkcję niespójnych ekranów, potrzebne są proste reguły zespołowe. AI może generować warianty, ale tylko na bazie tych samych komponentów i tokenów. Dzięki temu wynik jest przewidywalny i łatwiejszy do wdrożenia.
Prosty proces zespołowy:
Jeśli celem jest spójne UI, które finalnie działa i sprzedaje, clickmade może przejąć etap dopracowania oraz przygotowania pod wdrożenie.
sprawdź: Jak wygląda proces tworzenia strony WWW krok po kroku?
Projektowanie generatywne UI zwykle oszczędza czas na eksploracji wariantów, jednak może go zjadać, jeśli brak selekcji i zasad. Ryzykiem jest też spójność, ponieważ AI potrafi generować „ładne” układy, które nie pasują do reszty produktu. Dostępność i licencje zasobów nadal wymagają kontroli, dlatego nie warto tego pomijać.
Co zwykle się dzieje w praktyce:
Najlepszy model to prosty podział ról: AI generuje warianty, projektant podejmuje decyzje i odpowiada za jakość. Dzięki temu projektowanie generatywne UI daje szybkość bez utraty sensu. Właśnie dlatego najważniejsze są cele ekranu, constraints i checklista, a nie sama „estetyka”.
Model, który działa:
Podsumowując, projektowanie generatywne UI ma wartość wtedy, gdy skraca drogę do lepszego układu, a nie wtedy, gdy zastępuje myślenie. Jeśli ma to wejść na produkcję, trzeba dopiąć spójność, dostępność i responsywność, bo bez tego „wygenerowany” interfejs po prostu kosztuje więcej po czasie.